جمعه , ۹ آبان ۱۳۹۹

مدح گل‌افشانی

معلم

«دلی کز عشق جانان دردمند است

هم او داند که قدر عشق چند است» (عطار)

من مفاعیلن ندانم، عاشقم                        از قیود شعر سنّت، فارغم

تو مسنج این شعر من با وزن ها                           هان ببین صدق درون و عزم ها

گر معلم بر کلامی بنده می سازد علی (ع)                            تو ببین او، نی معلّم، بل ولی

مدح استاد و معلّم واجب است                گر نمی دانی تو این، چون حاجب است

من نه ایشان را که جمله عالمان                            هم ولی می دانم و هم قهرمان

هم برای علم، عزم غرب کرد                معرفت را او در علمش  ضرب کرد

هم یکی «پاول» به تز استاد شد                            هم «درین » و «سپ» از او  اوتاد شد

چون علی،      اکبر بود در علم و فن                    در کلاسش دّر بریزد از دهن

محفل یاران گل افشان می نمود                             خاک بی حاصل، زرافشان می نمود

او که ده ها کار را با یک سباب                            هم مدیری می نمود بهتر صواب

هم دگر کار مهم پاتریسی است               هم عجب! اسکالرش ماتریسی است!

او ز کثرت ها یکی وحدت سرود                          هم ز وحدانیتش کثرت فزود

پایه او هم ز بردار وجود                       هم یکی آرایه ای، آرایه بود!

ظاهرش معنای استاتیکی است               شور قلبش لیک، دینامیکی است

او نه محدودیتی در جزء داشت               بلکه وحدانیتی در عضو داشت

هم به تحلیل و تفکر اوستاد                    آن چنان گویی که «قناد» اوفتاد!

هم زمین را عشق او برداشته                 هم به دریا سازه ها افراشته

سر  به  سجده خالقش را ساجد است                      لب به حمد کردگار، او حامد است

آن چنان نفسی که هم پر اعتماد               هم پر از معنا و هم پر اعتقاد

گر به خانه اهل او را کاهش است                         هم به شاگردان خود افزایش است

بین معلم­ها که خود فانی کنند                 راه عقبی را چراغانی کنند

نک سزد نام تو را یک جایزه                 هرکه برد این تاج زرّین بر سرش

یا علی یا که حسن  یا  فائزه                 می شود هم قلب او پیغمبرش

نک گلستان علی پر گل شده                   لال و گنگی از برش بلبل شده

این گلستان را تو پر گل کرده ای                          نک چو «تابش» را تو بلبل کرده ای

گرچه بر روی زمین من شهره ام                          آسمان علم را من زهره ام

من ز نور تابشش بی بهره ام                 آب می شد در خفا من زهره ام

گرچه ما را بود جزئی اختلاف               هم نمی شاید بزاید این، شکاف

گر که روزی بین ما پر چالش است                      این همه زیر سر     این «تابش» است

گر چه چالش ها زیاد و کافی است                        هم روابط بر اساس صافی است

این چنین ابیات مکسور و کهن               نیست در حدّ او اندک ثمن

آن چه در مدح و ثنایش گفته ام               ریزه های شاخه ای را رفته ام

او درختش بارورتر می بود                   هم از این اشعار من او سر بود

تو چو گویی گندمش را بیخته                 بی ریا او هم الک آویخته

می شود مبهوت، این خاک دنی                             چون به آغوشش ببیند، دیدنی!

چونکه بیند روح بالا می رود                بر نتابد زیر و بالا می شود (خاک)

دّر  و گوهر هم به زیر موج یافت                    چون که این روح پرنده اوج یافت

تابش‌پور                                                                                           فروردین 95

این شعر در مقام معلم و با یاد استاد فقید دانشگاه صنعتی شریف مرحوم دکتر گل افشانی سروده است…

حاوی نکاتی از زندگی علمی ایشان..

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*